Halverwege de jaren '80 kwam elke dinsdagavond een groep jongens samen bij Peter L. te R., die daar een grote mond hadden en naar bloederige films (hoofden op stokken en krijsende lijken uit de kelder) keken.

Op een zekere avond kwamen Sal en Peter erachter dat ze niet echt geleefd zouden hebben als ze niet ééns in hun leven als straatmuzikant op de Parijse straten en pleinen zouden hebben gespeeld.
En er moest en zou uiteraard onder de "Pont Neuf" worden geslapen, vanwege de romantiek...

Ze vroegen iedereen die zin had en een instrument kon spelen mee te gaan en Sal en Peter begonnen meteen ideeën te spuien voor liederen die in Parijs gespeeld zouden worden.

In no-time werd de band gevormd bestaande uit de vrienden: Bep van Noord (sax, banjolele en zang), Ko Kan (theekistbas en zang), Vinnie (gitaar), Piket (emmer), A.J. (wasbord en absoluut géén zang) en Sal (accordeon, leadzang en grote muil). Peter L. die mede aan de basis van het idee stond, haakte uiteindelijk af.

Er werd enorm hard gewerkt om een repertoire op te bouwen.
Vanwege de diverse muzikale achtergronden van de bandleden was het moeilijk één stijl te handhaven zodat we al snel een mix speelden van: ‘50’s Rock ’n Roll, het levenslied, blues en country.
Deze combinatie van verschillende stijlen werd al snel bekend als “Havenrock” mede dankzij onze typische Rotterdamse no-nonsense mentaliteit en het uitdragen en promoten van Rotterdam als ware het het episch centrum van de wereld waar alles gebeurt.

De presentatie van de band was uiteraard ook heel erg belangrijk.
Allereerst moest er een pakkende bandnaam gevonden worden.
Na een brainstormsessie van exact twee minuten en veertien seconden was de naam bekend.
“Les Nix” zou de pasgeborene gaan heten daar dit niet te pretentieus, maar wel humoristisch en zéér Frans klonk.

Voor de fysieke presentatie werd gekozen voor de typische en alom bekende “Souteneur Parisien” stijl ofwel zagen we eruit als aggenebbishe pooiers.
Dit alles werd nog fraaier gemaakt door het dragen van te veel goedkope kitsch juwelen. Het ging erom dat we er "arremoeiig" en “streetwise” bijliepen, zo moest er altijd ook een fles van de allergoedkoopste whisky bij de accordeonkoffer (tevens geldbak) staan.

Uiteraard moest er, voor er naar Parijs vertrokken werd, gekeken worden of de act aan zou slaan bij het straatpubliek.
Reeds bij het eerste optreden op de Rotterdamse Lijnbaan bleek de act een doorslaand succes en er werd gelijk al besloten dat de band na Parijs zeker zou blijven voortbestaan.

Na een aantal ‘try-outs’ op de Lijnbaan en een paar optredens in het thuishonk van de band, Café Betist op de Jonkerfransstraat in Rotterdam, waar we in de kelder repeteerden, werd half 1988 besloten dat we klaar waren om naar Parijs te af te reizen.

Parijs was een daverend succes en het voortbestaan van Les Nix was een feit.

Wordt Vervolgd...